Taken from "Haagsche Courant", November 2002
FRAGMENT: BEROEMD EN TOCH ONBEKEND [by Jacques Geluk]Honderdduizenden Nederlanders moeten de afgelopen 15 jaar een optreden van het uit drie Engelse heren bestaande Fragment hebben bijgewoond. Toch is de groep bij velen onbekend. De single ‘Popstars’ en Radio 3 FM-optredens moeten daar verandering in brengen.
Fragment is de beroemdste onbekende groep in dit land, met zeker 150 optredens per jaar.
Als straatmuzikanten zijn de Engelse heren Jono Fosh, Dave Marriner en Tim Alexander zo’n 15 jaar geleden naar Nederland gekomen, waar ze inmiddels eigen optrekjes hebben in respectievelijk Hendrik-Ido-Ambacht, Sittard en Kortgene. Ze hebben al twee keer voor tienduizend man in Ahoy gespeeld, 20.000 T-shirts verkocht en zijn winnaar geworden van het Rottepop Festival. En nu eindelijk staan ze weer eens in de hitparade. Op de zestigste plaats met het ‘speciaal voor de radio geschreven’, lekker in het gehoor liggende ‘Popstars’. Elke drie maanden willen ze een nieuwe single uitbrengen.
Terwijl Tim in de knusse keuken van zijn huis in het Zeeuwse Kortgene zijn English breakfast naar binnen werkt, begint hij al te vertellen. Over hoe Jono en hij al bij elkaar zaten op een kleuterschool in het graafschap Essex, maar elkaar niet kenden. Via een vriend werden ze toen ze een jaar of 15 waren samengebracht. “We speelden allebei gitaar, maar Jono was beter, dus ben ik gaan bassen”, vertelt Tim. “Later kwam Dave erbij. Wij waren nogal verlegen, maar hij was een durfal, waarschijnlijk om te verhullen dat hij klein van stuk was.” Fragment was een feit. Dave: “Ik was luider, had een groot ego. Ik begon als drummer, maar werd al snel zanger. Tim was een hippie toen.”
Die eerste jaren speelden ze in The Crown in Londen, waar ze leerden live op te treden. Dat kwam goed uit in Rotterdam, waar de Lijnbaan hun werkterrein werd. Tim: “Jono studeerde Duits in Londen, met als subvak Nederlands. Hij ging naar Holland voor een stage. Hij dacht dat we in Nederland van onze muziek zouden kunnen leven.”
De heren schaften een bestelauto aan en trokken naar Nederland, waar ze al snel merkten dat de straat niet genoeg opleverde. Ze hadden geen verblijfsvergunning, maar vonden wel een vrijwel o nbewoonbaar huis in de Rotterdamse wijk Spangen, waar ze 15 euro per persoon per week hadden om eten van te kopen. Daves ouders dachten, toen ze een keer op bezoek kwamen, dat ze in Beirut terecht waren gekomen. De maaltijd die ze voorgeschoteld kregen bestond uit eieren en twee geleende aardappelen. Dave, lachend: “In het begin hadden we soms mensen een maand bij de groep. Vervolgens gooiden we ze eruit, maar hielden we wel mooi hun microfoon. Wij hadden geen geld om apparatuur van te kopen. We stopten ieder elke week 50 pence in een groepsfonds om dat soort dingen van te betalen, maar Tim kocht er steeds Chinees eten voor.”
Tim: “De eerste tijd in Nederland hadden we te weinig optredens om van rond te komen, maar dat ging al snel beter. We begonnen ook met het uitbrengen van cd’s.” Nadat ze genoeg hadden gespaard huurden ze een studio waar ze hun eerste album ‘Insuferable’ opnamen. Het singletje ‘Love, lust and lucidity’, haalde zelfs een notering in de top 100. In 1991 stond Fragment, de blits makend met ontblote bovenlijven, voor het eerst in Ahoy, “want als we zesduizend man per week konden bereiken met verschillende optredens, moesten we ook Ahoy vol kunnen krijgen.” Tim: “Vlak voor het eerste Ahoyconcert hebben we het album ‘The dream orchard’ opgenomen. Het uitbrengen ervan werd uitgesteld, zodat we eerst in Amerika konden optreden om daarna een wereldwijde deal te sluiten. De manager aan wie we dat te danken hadden bleek waardeloos te zijn en toen het album in 1993 in Nederland werd uitgebracht deed het niets. Het werd niet gedraaid op de radio, er was niet eens een single.”
Kinderen
In 1995 volgde een tweede Ahoy-optreden en daarna is het stil geworden. De leden van Fragment hebben geen werk meer uitgebracht, maar zijn wel doorgegaan met het opvoeden van hun kinderen (behalve Dave, wiens eerste onderweg is), het schrijven van nummers en vooral met optreden. Want als liveband willen ze de beste van het land worden. Tim heeft het zo druk dat hij, behalve voor een kort familiebezoek, al jaren niet meer in Engeland is geweest. Hij weet niet eens dat de pubs ruimere openingstijden hebben gekregen en misschien twijfelt hij er zelfs aan of ze er nog links rijden.
Aan de stilte is een einde gekomen. Tim: “We hebben nu een hele goede plugger, Marc de Bruin, die ons helpt maar aan onszelf overlaat hoe we het doen. We zijn geregelde gasten in de ‘JaCobus show’ op Radio 3 FM en ook Giel Beelen draait ons.” Jono: “We moeten beoordelen of een nummer een hit wordt of niet. Zo ja dan moet er een videoclip komen, anders niet want we hebben geen zin geld weg te gooien.” Tim heeft wel een idee voor een video: “Prins Charles hangt verveeld de kroon op die hij aan het uitproberen was. Hij ziet ons met ‘Popstars’ op televisie, terwijl een Camilla look-a-like de afwas doet. Charles opent de kast en pakt zijn tennisracket. Hij speelt erop als op een gitaar, terwijl i n de tuin is te zien hoe naakte tuinmannen aan het werk zijn.” Jono: “Als partyband gebeurt er een hoop partyshit, zoals bij Giel en Cobus, maar ze lang de mensen lol hebben... We zijn er voor hun amusement.”
De ‘single’ ‘Popstars’ telt vijf nummers (‘twee euro per nummer is niet zo duur’), waarvan twee extra versies van het nummer, het serieuzere ‘Blow me away’ en een hilarische ode aan genieën en de eigen website. Voor wie er oor voor heeft valt er veel Engelse humor te ontdekken. Dave: “We zijn nu alledrie 40 jaar, dan denk je: het moet wel minder gaan. Integendeel. En we hebben zoveel ‘stuff’ geschreven in de afgelopen tien jaar dat we makkelijk elke drie maanden een single kunnen uitbrengen. Ik denk eigenlijk dat dit onze succesvolste periode is” Tim: “Op sommige nummers zijn we echt trots, daar kunnen we een album van samenstellen.” “Dat is heel wat anders dan vroeger. Vlak voordat we naar Rotterdam, en ook naar Den Haag gingen wilde ik per se eigen nummers maken, d ie op zijn minst een kwartier duurden. Als ik dan voor drie mensen en een hond speelde vroeg ik me af wat er mis was”. Gevraagd naar de stijl van Fragment komen er fragmentarische antwoorden. ‘Popstars’ is absoluut niet representatief. Punk hebben ze gespeeld, muziek à la Genesis, maar ook punk en new wave. Volgens Jono altijd zo’n vijf jaar nadat een muzikale trend door anderen in gang was gezet. David Gray noemt hij nog en Laïs. Tim: “En nu zijn Elvis Costello en Radiohead inspiratiebronnen. We zijn niet duidelijk te plaatsen. Ik hou ervan te denken dat we onze eigen stijl hebben”. Jono: “Vroeger gebruikte ik een miljoen instrumenten bij het schrijven en arrangeren, maar dat symfonische kun je tijdens optredens niet overbrengen. Nu doe ik het directer”. En weer lachen ze, want muziek maken zonder humor en lol is onbestaanbaar voor Fragment.
